Nazywam się Lee Cho-in.
Gdy byłem w Chinach, postrzelono mnie w głowę i brzuch.
Teraz umieram.
Mój oddech stał się przyspieszony i słaby.
Moje dłonie i stopy sinieją.
Przeraża mnie myśl, że umrę tu jak porzucony pies.
Ale najbardziej przeraża mnie,
że wszystkie moje wspomnienia
znikają jak ziarnka piasku.
Pan Lee Cho-in z Seulu!
Kocham cię.
Cho-in.
Byłem w inkubatorze...
- Jestem twoim starszym bratem. - skulony jak małpka.
Pierwszy przyszedł do mnie brat, Lee Sun-woo.
Lee Cho-in.
Pierwszy raz pokażę ci moje serce.
Kim ona jest?
Nie pamiętam.
Nazywam się...
Proszę o uwagę.
Jeden z pasażerów potrzebuje pomocy medycznej.
Jeśli leci z nami lekarz lub pielęgniarka,
proszę poinformować stewardessy.
Dziękujemy.
Proszę o uwagę.
Mamy bardzo chorą pasażerkę.
Trzymajcie ją mocniej!
Czy jest na pokładzie lekarz lub ktoś ze szkoleniem medycznym?
Proszę ją trzymać.
...członka obsługi.
W pierwszej klasie leci lekarz.
Proszę go przyprowadzić.
Wziął tabletkę nasenną i prosił, by go nie budzić.
Ta kobieta umiera! Obudźcie go i przyprowadźcie go tu.
Doktorze Mykelby?
Doktorze?
Mamy nagły przypadek. Proszę się obudzić.
W jakim stanie jest pacjentka?
Drgawki. Ma napad.
Dajcie apteczkę.
Trzymajcie ją.
Od podania 3 mg lorazepamu minęło 15 minut.
Drgawki ustały.
Tarcza zastoinowa. Tarcza nerwu wzrokowego puchnie.
Tarcza zastoinowa?
Musimy zmniejszyć ilość wchłanianego płynu mózgowo-rdzeniowego.
Ile zostało do lądowania?
Około 15 minut.
Proszę powiadomić służby lotniska
i poprosić o przygotowanie wiertarki. Szybko!
Gdzie wiertarka?
Nie mamy tu takiego sprzętu.
Wiertarka gotowa?
Tak, proszę.
- Proszę przytrzymać pacjentkę. - Dobrze.
A jeśli coś pójdzie nie tak?
Jeśli tego nie zrobimy, umrze.
Biorę pełną odpowiedzialność. Przytrzymajcie ją.
Wykonuję nakłucie.
- Trzymaj jej głowę. - Dobrze.
Nie. Weź igłę 18G.
Podaj 300 ml soli fizjologicznej.
- Włącz Elektę. - Dobrze, pani doktor.
Mamy ofiarę wypadku drogowego.
- Gdzie ordynator? - Zakłada dojście centralne.
Zrób EEG w czuwaniu.
- Sprawdź grupę krwi. - Tak jest.
Trzymaj.
Gdzie są wszyscy?
Wciąż proszę o zatrudnienie większej
liczby pracowników!
Dlatego dyrektor robił, co mógł, żeby zatrudnić ciebie.
Skąd tu dziś tylu pacjentów?
Jakiś duży wypadek?
- Patrzcie. - Tak?
Nie widzicie tego złamania?
- Zadzwoń na chirurgię ogólną. - Tak jest.
Miałeś jakiś nagły przypadek?
Co anestezjolog robi w pracy w weekend?
Podtrzymuję przy życiu starą, samotną lekarkę bez życia osobistego
i ogarniam jej histerię.
Nie patrz tak na mnie.
Tak czy siak, będziemy się
widywać dzięki nowemu Centrum Ratunkowemu.
Chcę tylko dobrze zacząć naszą znajomość.
Halo!
- Chcę... - Proszę pana!
żeby nasza znajomość...
Zestaw do intubacji!
Co się dzieje?
- Szybko! - Rany...
Dobrze, zajmę się tym.
Czy to był dr Lee Sun-woo?
Tak. Ktoś źle się poczuł w samolocie, którym leciał.
Pacjentka miała napad padaczkowy z powodu tętniaka i guza.
Spuścił płyn czaszkowy i wiezie ją tutaj.
Czekanie wreszcie się opłaciło!
Lepiej zawiadomię prasę.
Chwilka.
Co mam im powiedzieć?
„Dr Lee Sun-woo ze szpitala Johna Hopkinsa operował podczas lotu”.
Coś w tym stylu.
Rozumiem.
Twoje życzenie jednak się nie spełni, kochanie.
Panie Lee Jong-min.
Od jak dawna pacjent tu jest?
Od jakichś dwóch godzin.
- Dzwoniłeś na neurochirurgię? - Tak, ale...
Nie widzisz wytrzeszczu?
To objaw podwyższonego ciśnienia w czaszce!
- Każ zrobić tomografię. - Ale to anonim.
Nie ma dowodu ani rodziny...
I to jest powód, żeby w szpitalu nie zrobić mu badania?
Jin-geun, zadzwoń jeszcze raz na neurochirurgię.
Ale ja jestem anestezjologiem.
- Chcesz się kłócić? - Nie.
Neurochirurgia, już się robi!
Cześć.
Czemu ściągnęli wszystkich w weekend?
Spałam.
Kto do ciebie dzwonił, dr Kim?
- Nie, dr Bang. - O, proszę.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Co się dzieje? Wybuchła wojna?
Ściągnęli wszystkich z neurochirurgii.
Wygląda na to, że tętniak pękł.
Czemu ciągle nie ma nikogo z neurochirurgii?
Przepraszam za spóźnienie.
Głupcze! Dzwoniliśmy wieki temu!
Chcesz leczyć martwego pacjenta?
- Przepraszam. - Pęknięty tętniak mózgu.
Znajdź mi neurochirurga.
Wszyscy asystują przy innej operacji...
Reporterów proszę za mną.
Pewnie.
Dr Lee Sun-woo, syn dyrektora,
przeprowadza teraz operację?
Wszyscy lekarze z neurochirurgii są w gotowości?
Chyba wam wszystkim odbiło!
Cholera!
Stracimy go.
Biedny facet.
Odeślijmy go do innego szpitala.
A Cho-in? Gdzie jest dr Lee Cho-in?
- Zadzwońcie po niego. Już! - Tak jest.
- Hej! - Tak?
Niech jakiś chirurg obejrzy to dziecko.
Co mu jest?
Wygląda na bezdomnego żebraka.
Myślę, że ma zapalenie otrzewnej.
Musiałem go tu zaciągnąć wbrew jego woli.
Ten łobuz pewnie mocno cierpi.
Nic mi nie jest, chcę iść.
Ty małpo.
Dajcie mu antybiotyk.
Zróbcie badania krwi i sprawdźcie poziom CRP.
Mówiłeś, że jest bezdomny. Kto za to zapłaci?
Dopisz do mojego rachunku.
Doktorze Lee, musi pan z tym skończyć.
- Ile razy... - Małpo, masz u mnie dług.
Spłacisz go, gdy dorośniesz.
Jeśli nie masz kasy,
to może masz starszą siostrę? Mógłbyś mnie przedstawić.
Doktorze Lee!
Jechał pan motocyklem po alkoholu?
Nic pani nie umknie, dr Kim.
Poziom alkoholu - 0,1 promila.
Tylko dwa kieliszki soju.
Znajdź inny szpital, żeby go przewieźć.
Tak, pani doktor.
Warto było spróbować.
Kim jest pacjent?
Anonim z pękniętym tętniakiem mózgu.
Wszyscy neurochirurdzy są na konferencji
albo asystują przy dużej, ciekawej operacji.
Obowiązek wzywa,
a wszyscy mają to w nosie?
- Tak to wygląda? - Tak.
Po co przychodzić do szpitala?
I tak umrzesz, bo nie ma lekarza, który mógłby cię zoperować.
Dr Kim, proszę dać mi 30 minut.
Nie. Nie pozwolę, żeby pijak operował.
Co wy robicie? Kazałam wam przenieść pacjenta!
To zajmie co najmniej godzinę.
Ja potrzebuję tylko kubła zimnej wody.
Jesteś pewien?
Tak, z pani pomocą.
Dobra, idę się szykować. Widzimy się w sali operacyjnej.
Skalpel.
Jednocześnie operuje tętniaka i guza?
Ten dzieciak z Hopkinsa jest naprawdę niesamowity.
Zacisk tymczasowy.
Zacznę odmierzanie czasu.
Włącz stoper.
Zacisk kątowy 9 mm.
Operacja tętniaka zajęła mu tylko pół godziny.
Teraz usuwa guz.
Lee Sun-woo?
Czemu ten gnojek...
CZAS OPERACJI
Zobaczmy, na ile stać ludzi z Johna Hopkinsa.
Siostro.
- Odłączy mi siostra kroplówkę? - Tak?
Ale została ponad połowa.
Muszę przeprowadzić operację. Szybko!
Disektor.
Przepraszam.
- Jak się nazywasz? - Słucham?
Park Su-rak, jestem na specjalizacji.
- Poszczęściło ci się. - Czemu?
Masz kiepską koncentrację.
Spowalniasz mnie.
- Przepraszam. - Zamieńcie się miejscami.
Jestem dopiero na drugim roku.
Guz mózgu ma to w nosie.
Dr Lee Cho-in jest na sali.
Doktorze Lee, proszę wyjaśnić swój plan na tę operację.
Sugeruję, żeby zacząć od założenia spirali do embolizacji...
Wejdę od przodu, najpierw założę zaciski na tętnice,
a potem przejdę do usunięcia guza.
Czy to nie przesada?
Skupmy się najpierw na tętniaku, a potem na guzie...
Oba naraz, to nasz plan. W sali obok ktoś też próbuje
upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.
Czemu ja miałbym tego nie zrobić? Do dzieła.
Doktorze Lee, mówi pan poważnie?
Operacja to nie konkurs. Daj spokój!
Pacjent nie mógł samodzielnie oddychać, prawda?
Prawda...
Guz rozwinął się w lewym płacie skroniowym
i blokuje komory mózgu.
- I co? - Wygląda na to,
że musimy zapobiec
dalszemu rozlewowi tętniaka,
ale jeśli nie usuniemy teraz tego guza, pacjent nie dożyje drugiej operacji.
Skalpel.
Disektor.
Oto i on.
Zacisk tymczasowy.
Nietypowe pęknięcie.
- Prosty zacisk może nie zadziałać. - Zacisk kątowy.
Usuwam zacisk tymczasowy.
Próba Valsalvy.
Nie mamy czasu. Pospiesz się!
Wiem, że jesteś zajęty, ale wciąż jestem od ciebie starszy.
Doppler śródczaszkowy.
Bardzo dobrze.
Odpocznij, zamkniemy go.
Czterdzieści trzy minuty!
Operacja usunięcia tętniaka i guza została zakończona.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Dziękuję, ordynatorze.
Co się dzieje, pani wicedyrektor?
O co pan pyta?
Jako ordynator neurochirurgii mam prawo do ostatecznej decyzji.
Nieważne, jak pilna jest sprawa,
żadna operacja nie może się odbyć bez mojej zgody!
Doktorze Jo Hyun-taig,
jak brzmi zasada Centrum Medycznego Bosung?
„Najważniejsze jest ratowanie życia”.
Mylę się?
Powinniśmy świętować sukces tej nagłej operacji.
Nie powinien pan się denerwować.
Proszę wybaczyć.
Dziennikarze chcieliby poznać szczegóły operacji.
Nah Hae-ju...
A więc chcesz mnie zastąpić swoim synem.
Zobaczymy, czy twoje marzenie się spełni.
Doktorze Lee, proszę spojrzeć.
- Co? - Co się dzieje?
Przepraszam.
Za dużo krwi.
- Nic nie widać. - Więcej ssania.
Idioto, ile naderwałeś?
Tętnica środkowa mózgu
została uszkodzona.
Następne.
Zatrzymaliśmy krwawienie,
ale uszkodzenia są zbyt rozległe.
Czy tym razem możemy go zamknąć?
Takie uszkodzenie tętnicy mózgu...
Nawet Bóg nie umiałby jej naprawić.
Doktorze Lee, czas się poddać.
Czy uszanuje naszą decyzję?
Czy jego duch nie będzie nas dręczyć?
Nie mam nastroju na żarty. Zamykamy go.
Gdy ustają modlitwy za zmarłych,
słychać cykanie świerszczy.
O czym on mówi?
Nie znoszę duchów. Spróbujmy jeszcze raz.
- Masz jakiś pomysł? - Nie słyszeliście tego?
Czego, gnojku?
Pacjent przemówił.
Powiedział, żeby naprawić tętnicę
przy pomocy skóry z jego głowy.
To zadziała.
- Daj spokój... - Nie, to może zadziałać.
Skóra z tej samej części ciała może zadziałać.
Operacja musi trwać.
Zacisk.
Jestem w domu, tato.
Minęło siedem lat.
Jesteś taki chudy.
Nie martw się, tato.
Postawię cię na nogi.
Dobra robota, doktorze Lee.
Udana operacja.
Przekonamy się, gdy pacjent się obudzi.
Przepraszam.
Skończcie tu.
Czemu jest smutny po udanej operacji?
Chciał pokazać Sun-woo, jak bardzo się rozwinął,
ale fakt, że Sun-woo widział przerwaną tętnicę, zranił jego dumę.
Cho-in podziwia Sun-woo.
Lee Sun-woo!
Wróciłeś tylko na tę beznadziejną operację?
Jak ci nie wstyd zwać się neurochirurgiem po przerwaniu tętnicy?
Zapomnij!
Naprawiłem ją, używając skóry z głowy.
Nie każdy by na to wpadł.
Zrobiłem coś takiego na czwartym roku!
Wracaj na staż!
Co mówisz?
Sun-woo! Jak wygram, oddasz mi swoje karty.
Nie pokonasz mnie, dzieciaku.
Tym razem nie przegram.
Z tymi krótkimi nóżkami?
Sun-woo! Lee Sun-woo!
Sun-woo!
Lee Cho-in.
Ależ się za tobą stęskniłem!
Myślałem, że nie żyjesz!
Żyję. Jak widać, wróciłem cały i zdrowy.
Nie głaszcz mnie po głowie, nie jestem już dzieckiem.
Pewnie, dzieciaku.
Zawsze będziesz moim młodszym bratem.
Jaki dzieciak ma 180 cm wzrostu?
Pewnie, urosłeś.
Zawsze byłem od ciebie wyższy.
Jeśli jeszcze raz tak znikniesz, to przestaniesz być moim bratem.
Rozumiesz?
Tak.
Rozumiem.
Sun-woo!
- Chodź. - Już u niego byłem.
Tato, Sun-woo wrócił!
Twój niewdzięczny syn,
który zniknął na siedem lat,
Lee Sun-woo!
Panie Lee Jong-min,
może pan wstanie i mu nawciska?
Mamy teraz u siebie najlepszego neurochirurga z Johna Hopkinsa.
Nie musisz się o nic martwić.
Razem z Sun-woo pozbędziemy się tego twojego struniaka.
Dumny jesteś ze swoich synów?
- Chyba się uśmiecha. - Może.
Chcesz dziś spać u jego boku?
- Mój syn. - Mamo.
Stęskniłam się.
Co ty wyprawiasz?
Jesteś neurochirurgiem, wiesz, w jakim jest stanie.
Przepraszam, matko.
Nie powiedziałam, że możesz mnie tak nazywać.
Mamo.
Pewnie jesteś zmęczony. Chodźmy do domu.
Poczekaj trochę, dobrze?
Mamo!
Miło by było zjeść obiad z Cho-inem w taki dzień.
Nadal go nienawidzisz?
Nie. Nigdy go nawet nie lubiłam.
Mamo.
Twój ojciec przygarnął go wbrew mojej woli.
To on wywołał tę przepaść między mną a twoim ojcem.
Nieważne, co mówią.
Cho-in to mój jedyny brat.
Twój ojciec nie poświęcił ci ani chwili uwagi, odkąd on się zjawił.
Może i jestem małostkowa, ale nigdy go nie zaakceptuję.
Niesamowite.
Widzisz to, tato?
Skany pacjenta, którego operował Sun-woo.
Niewiarygodne.
Usunie twojego struniaka w mgnieniu oka.
Masz wiele szczęścia.
Tato...
Chciałbym, żeby nienawiść matki do mnie była jak twoja choroba.
Wtedy razem z Sun-woo moglibyśmy uleczyć was oboje.
Prawda?
LEE SUN-WOO
Dr Sun-woo Lee.
Musisz zostać dobrym lekarzem i naprawić moje serce.
Jung-min.
Nie sądziłam, że wrócisz.
Nie mogłeś trafić lepiej.
Wiedziałeś?
Nie wiedziałeś, że jutro jest pierwszy koncert Seo-yeon?
Pani Choe Yu-rah ma się dobrze.
Nie wykazuje objawów neurologicznych.
- Żadnych innych problemów? - Ani jednego.
Proszę zacisnąć pięść.
Mocniej.
Pięść.
Mocniej.
Jeszcze raz.
Doktorze Lee.
Cześć, Sun-woo.
Co ty robisz?
Przepraszam.
Podziwiałem pana umiejętności, doktorze Lee.
Wybaczy mi pan?
Oczywiście.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Dowiedziałeś się czegoś?
Nie czuje jeszcze smaku.
Czy to dlatego, że minął dopiero jeden dzień?
Nie. Możliwe, że nigdy nie odzyska zmysłu smaku.
Co?
Jej guz mózgu rozprzestrzenił się
na korę smakową i zapachową.
- Ale... - Usunąłem więcej,
by zapobiec nawrotowi.
Pytanie brzmiało tylko, ile trzeba usunąć.
Ale...
Czasem trzeba coś poświęcić, żeby coś zyskać.
Tak się robi w szpitalu Johna Hopkinsa?
Nie, ja tak robię. Zadowolony?
Ile zamierzasz spać?
Po tym, przez co przeszedłem, nie możesz umrzeć.
Uratowałem ci tętnicę mózgu.
Ponoć jesteś bezdomny.
Obudź się i idź do swojej rodziny.
Proszę, obudź się.
SEO-YEON KIM
Dziękuję.
Denerwuję się tak, jakbym to ja miała dać koncert.
Pozwólcie, że przedstawię autorkę tekstów i gwiazdę wieczoru.
Przed państwem Kim Seo-yeon!
FIRST IMPRESSION SKOMPONOWAŁA KIM SEON YEON
Miałam w życiu cięższe chwile, podobnie jak wiele osób.
Urodziłam się z wrodzoną wadą serca.
Ale pewna osoba
czuwała nade mną.
Nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie on.
To wcześniak, którego matka zmarła przy porodzie.
Żył w inkubatorze, ale nigdy nie narzekał na ból.
To mężczyzna, który zapomniał
o własnym smutku i miał dla mnie tylko pogodny uśmiech.
Mężczyzna, który nigdy nie kazał mi wybierać
i czekał na mnie 25 lat.
Przyszła kolej, bym mu odpowiedziała.
Lee Cho-in.
Jak mogłabym nie kochać takiego mężczyzny?
Tak długo czekałeś na odpowiedź.
Kocham cię.
Kocham cię, skarbie.
Cały dzień myślę o tobie
Zasypiam, myśląc o tobie
Myślę o tobie, gdy się budzę
To dla mnie tak proste
Myślę, czy wszystko u ciebie dobrze I gdzie teraz jesteś
Pytam się, jak się masz
Kocham cię, kocham
Nawet kiedy płaczę
Tęsknię za tobą, tęsknię
Czekam, aż cię zobaczę
Gdy nadejdzie jutro
I kolejny dzień
Wciąż będę tęsknić
I kochać cię
Proszę.
Jak było?
Gdzie?
A, na koncercie.
W porządku.
Było świetnie! Jak mogło być inaczej?
Dzisiejszy koncert Kim Seo-yeon był bombowy!
Przyjmuję twoje oświadczyny, a ty wciąż go masz?
- Oddaj go. - Co?
To, co masz w lewej kieszeni.
Nosiłeś go przy sobie przez pięć lat.
Wiedziałaś?
Dziękuję.
Za co?
Za wszystko.
To znaczy?
Za to, że nie kochasz kogoś innego.
Że kochasz mnie.
Lee Cho-in,
wiesz, że jesteś moją ulubioną osobą na całym świecie?
Teraz i na zawsze.
Dziękuję,
że czekałeś.
„Dr Lee Sun-woo operuje w powietrzu”.
Wszędzie porozwieszane.
To powinno przekonać zgromadzenie nadzwyczajne.
Nie możemy być zbyt pewni siebie.
Większość członków zarządu popiera dyrektora.
Nie martw się. Powoli ich przekonuję.
Dr Lee!
Proszę spojrzeć na tablicę ogłoszeń.
Sprawy Centrum Neurochirurgii dobrze się układają?
Oczywiście.
Zatem będę pracował z takim założeniem.
Jestem Lee Sun-woo, nowy członek zarządu.
Może to państwa dziwić, ale jako
członek zarządu i kierownik badań neurochirurgicznych,
chciałbym złożyć propozycję.
Proponuję budowę Centrum Neurochirurgii.
A co z Centrum Ratunkowym, które proponował dyrektor?
Wie pan, ile wyniosły nasze straty w zeszłym roku?
Od ośmiu lat ponosimy straty.
Budowa Centrum Ratunkowego może przynieść jeszcze większe straty.
Artykuł o doktorze Lee Sun-woo
przyniósł nam 300 procent wzrostu liczby pacjentów wnoszących o leczenie.
Czy nie znaczy to,
że przetrwanie Bosung zależy od specjalizacji neurochirurgicznej?
- Jako ordynator neurochirurgii... - Czy mogę się wtrącić?
Brzmi to tak, jakbyśmy robili to tylko dla pieniędzy.
Dr Kim, nie to miałem na myśli...
Nasze motto brzmi: „Najważniejsze jest ratowanie życia”.
Czyż nie?
Nieważne, jak szlachetny jest nasz cel.
Jak będziemy go realizować,
jeśli szpital się zamknie?
O co chodzi z tym nowym Centrum Ratunkowym?
Czym miałoby się ono różnić od obecnej izby przyjęć?
Cóż...
Ujmę to najprościej, jak się da.
To nie będzie tylko izba przyjęć dla szpitala.
To raczej coś w rodzaju szpitala w szpitalu.
To system, oferujący wszystkie potrzebne usługi.
Mieliby w nim dyżur specjaliści ze wszystkich oddziałów.
Dzięki temu zapewnialibyśmy niezależną opiekę medyczną bez kolejek.
W razie potrzeby wykonywalibyśmy też pilne operacje.
To przychodnia z możliwością operowania.
Będziemy mogli więcej czasu poświęcić na ratowanie pacjentów.
Ważniejsza od tego może być jakość usług medycznych.
Takie centrum może i zaoszczędzi czas,
ale czy nie kosztem jakości?
Nie, nie w tym przypadku.
Wiedzieliście, że w izbie przyjęć przeprowadzono udaną operację
na pacjencie z niemal takim samym schorzeniem,
jak u pacjentki, którą operował doktor Lee Sun-woo?
Jak mogliście przeprowadzić tak ryzykowną operację w izbie przyjęć?
Pacjent powinien być na neurochirurgii!
Próbowaliśmy go przenieść,
ale cały oddział neurochirurgiczny był w pogotowiu,
by asystować przy operacji doktora Lee Sun-woo.
Kto przeprowadził tę operację?
Dr Lee Cho-in z neurochirurgii.
Był akurat w izbie przyjęć
i zdołaliśmy ocalić życie człowieka.
Czy operacja doktora Lee Cho-ina nie stanowi
wystarczającego argumentu za budową Centrum Ratunkowego?
Wygląda na to, że mamy różnicę zdań.
Proponuję, żebyśmy zagłosowali za pięć dni.
Wygląda na to, że będą naciskać, by Cho-in został dyrektorem.
Ilu głosów nam brakuje?
Miałem już głosy trzech członków.
To nam dawało osiem na 14 głosów,
ale przez tę operację Cho-ina,
dziekan Uniwersytetu Medycznego, zmienił zdanie.
Jeśli będzie głosowanie, przegramy bez wątpienia.
Centrum Neurochirurgii to jedno,
ale w ręce Cho-ina może trafić cały szpital.
Musimy coś zrobić.
Struniak?
Skany pacjentów ze struniakiem, których operowałem w Hopkinsie.
Przywiozłem je, bo przypominają przypadek ojca.
Dojście podczołowo-nosowe i dojście ekstremalnie boczne.
To niezły plan.
Metoda, o której piszesz w swojej pracy naukowej?
Tak jest.
To jedyny sposób na usunięcie struniaka.
Wejdziemy przez płat przedczołowy
i usuniemy guza ze stoku.
Nie, to zbyt ryzykowne.
Co w tym ryzykownego?
Jeśli spróbujemy usunąć wszystkie guzy,
nie wiemy, jak to się skończy dla taty.
Wolisz zostawić niektóre guzy
i ponownie otwierać mu czaszkę?
To by zmniejszyło liczbę komplikacji.
Cho-in...
W ciągu ostatnich 7 lat wykonałem ponad 2000 operacji mózgu.
Opublikowałem pracę naukową o struniaku,
którą doceniono na całym świecie.
Moja metoda ma 92,5 procenta skuteczności.
A jeśli skończy się jak z Choe Yu-rah?
Co mówisz?
Mówimy o tacie.
Poszukajmy innych sposobów.
Na razie.
Przyszły zdjęcia Kim Sang-bong.
Ma połamane żebra z lewej strony.
Odma płucna.
Złamane żebra spowodowały zapadnięcie się płuca.
Wezwać chirurga naczyniowego?
Nie widzisz, że pacjent cierpi?
Na izbie przyjęć da się chyba założyć cewnik do drenażu klatki.
- Przygotuj się. - Dobrze.
Lee Cho-in.
Cześć, Sun-woo.
Uwierzysz, jeśli zobaczysz na własne oczy?
Jeffrey, z którym prowadziłem badania,
będzie wykonywał operację na konferencji w Chinach.
Zobaczysz, jak dokładna jest moja metoda.
Jedź do Chin.
Naprawdę? Jedziesz już jutro?
Tak.
Operacja struniaka jest za dwa dni.
Rozumiem.
Pamiętasz o jutrze?
Tak, doktorze Lee. Jutro idę na rutynową kontrolę.
Nie płacz, że nie trzymam cię za rękę.
Bezpiecznej podróży.
A, jeszcze coś...
- Kochanie... - Zebrało ci się pranie?
Dzięki, skarbie.
Mamy nagły przypadek. Muszę lecieć.
GENIALNY LEKARZ OPERUJE W POWIETRZU
Zamierzasz sprzedać te leki, żeby mieć na wyprawę do Chin?
Nie wziąłem tak dużo.
Weź coś przeciwkaszlowego i trochę środków odkażających.
- Serio? - Tak.
Ale wracaj zaraz po operacji struniaka.
W piątek jest zebranie zarządu.
Proszę się nie martwić, pani doktor.
Mogę wziąć trochę środków przeciwbólowych?
Wróci w dzień zebrania zarządu.
Bóg daje nam szansę. On nie może wrócić.
Sama jego nieobecność wpłynie na członków zarządu.
Będzie to wyglądało tak,
jakby nie zależało mu na Centrum Ratunkowym.
Przeciągniesz więcej członków zarządu na naszą stronę?
Masz jakieś kontakty w Chinach?
Już się tym zająłem.
Ktoś zaufany?
Ludziom nie można ufać, ale pieniądzom - tak.
Ludzie potrafią nawet zabić dla pieniędzy.
Da się zrobić, ale to będzie kosztować.
Pewnie.
Dawno się nie widzieliśmy.
Byłaś tu wczoraj.
Dziś musisz poczekać na swoją kolejkę.
No, weź. Przyjaźnimy się przecież.
Jeszcze raz.
Tylko szybko.
Panowie!
Aż tylu? Zrobiłaś mnie w konia.
Ale pieniądze wziąłeś, kolego.
Zapraszam, panowie.
Szybciutko!
Chodźcie tu!
Musicie wracać, panowie.
- Dzięki, Young-ji. - Do widzenia.
Young-ji,
to dla ciebie, bo jesteś taka ładna.
Dziękuję.
Daj znać, jak będziesz w Korei.
Oczywiście. Dziękuję.
Do widzenia.
Trzymajcie się.
Co za palanty.
Najpierw mnie obmacują...
Idioci.
Kim jesteś?
Young-ji?
Nie jestem Koreanką.
Mam być szpiegiem?
Ten facet to ukrywający się oszust.
Musisz go tylko pilnować i składać nam raporty.
Nie mogę.
Nie wiem nawet, kto to.
Rany...
Zarobisz tyle przez miesiąc jako przewodniczka?
Nie zarobisz, prawda?
Po wszystkim dorzucę jeszcze drugie 10 000 juanów.
No i?
Pan Lee Cho-in!
PAN LEE CHO-IN
Pan Lee Cho-in z Seulu!
To pan?
Tak, to ja.
Lee Cho-in został przejęty...
Lee Cho-in, ty oszuście...
Nie spuszczę z ciebie oka.
Panie Lee!
Dziękuję, że przyszedłeś.
Nigdy nie odszedłem.
Skrzywdziłem cię,
ale nigdy nie odszedłem. Nawet na chwilę.
Gdzie ten palant Lee Cho-in!
Pan Lee nie wydaje się być złym człowiekiem.
- Auć. - Coś cię boli?
Nie twoja sprawa.
To moja sprawa, dopóki nie uznam, że wszystko z tobą w porządku!
Zrób z nim to, co uważasz za stosowne.
Porwaliście Lee Cho-ina?
Ma nie wrócić do Korei. Nigdy.